Actueel

Geslaagd optreden in zorghotel Revitel!

Op zaterdag 13 april jl. mocht Puic optreden in Revitel in Leiden. Fanja, een van de leden van Puic, is vrijwilliger in dit zorghotel, waar mensen verblijven om te revalideren.

Na even ‘landen’ en inzingen begaven we ons naar een gezellige huiskamer waar al diverse mensen klaar zaten om naar ons te luisteren. We zongen een divers repertoire, liedjes van heel vroeger, liedjes van ons vorige Keltische project en liedjes van het ‘filmmuziek’ project waar we momenteel aan werken. Het was even wennen aan de ruimte, maar het was heerlijk zingen met pianobegeleiding door Mark Bruurmijn en natuurlijk onder leiding van Marlies.

Het publiek deed actief met ons mee. Verschillende mensen zongen stukjes mee met bekende nummers zoals ‘Pride’ en ‘Up where we belong’ en we zagen hen zichtbaar genieten van gevoelige liedjes als ‘Danny boy’, ‘Gabriellas sang’ en ‘You’ve got a friend’. Een enthousiaste dame uit het publiek vroeg op een gegeven moment om ‘Nederlandstalige meezingers’. Natuurlijk is Puic altijd in voor wat improvisatie. Prompt zetten Marlies en Mark ‘Daar in het kleine café aan de haven’ in gevolgd door ‘Aan de Amsterdamse grachten’. Puic viel meteen in en het publiek deed enthousiast mee. Wat een heerlijke sfeer.

Na afloop zei deze aardige vrouw: “Jullie mogen volgende week weer komen!” Dit was voor ons een groot compliment en, net als het publiek, heeft Puic weer genoten.

We komen graag nog een keer terug en dan nemen we extra Nederlandstalige meezingers mee!

Een spectaculaire Keltische avond met PUIC!

Op de avond van 17 november 2018 verzorgde PUIC samen met het professionele ensemble Camelot PUIC and Pride: a rocky road to Cashel in het Scheltema complex in Leiden. Het resultaat van 1,5 jaar oefenen aan dit project onder leiding van Marlies Huitink en onder regie van Henk van der Veen. Een nieuwe ervaring voor PUIC!

Gedragen door de prachtige muziek van Camelot en het verhaal van Adrian Young, compleet in Schots tenue, zong PUIC zichtbaar genietend de sterren van de hemel!

De avond start met een hartelijk welkom door Adrian, welkom in dit Ierse kasteel, hij introduceert zijn verhaal over love and pride! Daarop wordt het publiek verrast met het wel bekende refrein van U2’s Pride: In the name of love, what more in the name of love! Dit wordt gezongen door PUIC vanaf de balustrade boven de zaal.

Over liefde dus, en trots, Adrian vertelt verder, over zijn afkomst, hij is Schots, maar ook Iers, Spaans, Frans, Engels en Welsh. Tja, want de Kelten kwamen uit allerlei verschillende streken. Terwijl PUIC zachtjes naar beneden loopt en het podium op komt neemt Adrian het publiek mee naar Spaans Galicië. PUIC zet Paso el Agua in. De heren wenken de dames om het water over te steken. De dames naderen de heren op verleidelijke wijze en zij zingen naar elkaar en dansen om elkaar heen.

Nadat Adrian vertelt over zijn over-, over-, over-, bet-, bet-, bet-overgrootopa die Galicië verliet vanwege liefdesverdriet, zet PUIC op serieuzer toon Ay Triste Que Vengo in, gevolgd door een prachtig en gevoelig lied gezongen door de heren: Alalá das Marinãs.

Vervolgens arriveren we in Bretagne, waar het instrumentale Trip to Skye klinkt. Daarna zet PUIC het Franse dranklied Tourdion in, ondertussen worden de glazen bijgevuld! Adrian verhaalt van de schandalen aan het Bretonse hof. Bonte avonden waarbij men met de wijnfles rond ging…. Waarop PUIC al roddelend Je ne l’ose dire ten gehore brengt, heb je het al gehoord, over die man wiens vrouw er affaires op na houdt… PUIC verlaat Bretagne met het heerlijk ritmische Denved a zo.

Via Normandië komen we aan in Wales. Adrian pakt de whisky erbij en vertelt verder met dubbele tong: We zijn pas in het jaar 1066, dit verhaal gaat uuuuuren duren! Een koning overleed, maar had geen nakomelingen. Willem de Veroveraar veroverde de troon der Britten. Vervolgens zingt PUIC een welsh lied: Dawc Nghariad.

Adrian schept op over het feit dat hij zich regelmatig in koninklijke kringen begeeft (…ook Buckingham Palace, daar kom ik wel ‘sHik!) PUIC gelooft dat niet zo erg en zingt zeer dramatisch: I sit I sigh I faint I weep I DIE! Waarop Come again wordt ingezet.

Een katerige Adrian neemt het publiek mee naar Schotland. Hij vertelt over mythen en sagen en sterke verhalen (zoals over zijn koninklijke bloed…). Zijn voorvader Quincullangwandovianferovias, de Duke of Glosterbrindaerirockycashelsof zou verraad hebben gepleegd. Hij werd gevangen gezet op het Isle of Skye.

Wat nu volgt is een opstelling van de PUIC dames die een boot boeg voorstellen en na een intro duur de viool een prachtig Over the Sea to Skye zingen, ook bekend van de tv-serie Outlander. Adrian vervolgt zijn verhaal over zijn voorvader, die een schare aan nakomelingen produceert. Vervolgens klinkt een prachtige bodhrán solo. De solo eindigt in: boem, boem-boem, boem, boem-boem, boem, boem-boem

PUIC zet het strijdlied Rogues in a nation in, een aanklacht tegen het samengaan van Engeland en Schotland in één Verenigd Koninkrijk. Een lichtere toon wordt daarna gezet met het feestlied Mary’s wedding waarbij PUIC over het podium danst.

Tijdens Innisheer, uitgevoerd door Camelot, steken we over naar het gelijknamige Ierse eiland. Adrian vraagt zich hardop af: wat doe ik hier als Schot in een Iers slot? De tak van mijn familie is de Schotse Hooglanden trouw gebleven. De rest van onze Keltische stam is helaas Schotland uit gegooid! Verbannen naar Ierland, naar deze Rock of Cashel! Met weemoed vertelt hij: wij Kelten voelen diep van binnen het verdriet van geliefden die wij steeds weer moesten achterlaten.

PUIC zingt All around my hat over het gebruik om een tak van een treurwilg op je hoed te dragen om het verdriet te tonen door gemis van dierbaren. Dit wordt gevolgd door het prachtige en treurige Danny Boy en het verlangende Carrickfergus.

 Adrian vertelt ons dat we aan het einde van het verhaal zijn gekomen. We zijn rond. Liefde. Love. Trots. Pride. PUIC zet het prachtige en swingende Pride van U2 in, het refrein waarmee we de reis begonnen. In the name of love! Free at last, they took your life, they could not take your pride!

Filosofisch vervolgt Adrian: U2: you too, u ook, wij ook, jij ook.Wij mensen zijn allemaal op zoek naar veiligheid en onderling vertrouwen.

Nadat het publiek hier even stil van is geworden zet PUIC Wild rover in, waarop zij het publiek al zingend mee voert naar de bar. Alwaar heerlijke Keltische hapjes en drankjes worden geserveerd.

Wat een prachtige avond. PUIC heeft, netals het publiek, enorm genoten. Ook PUIC ging helemaal op in het verhaal en straalde de zaal toe, genietend en invoelend zingend, met Camelot als een baken achter haar en Adrian de verteller naast haar. Het publiek reageerde uitzinnig. WAT EEN ERVARING!!!!!

 PUIC heeft haar eerste project volbracht. Op naar het volgende!

Camelot bestaat uit Marlies Huitink (tevens dirigente van PUIC) op gitaar en luit, Jacqueline Edeling op harmonica, concertina en accordeon, op bodhrán en slagwerk Michel Grens, Cynthia Liem op piano en Emmy Storms op viool.

De regie was in handen van Henk van der Veen.

De verteller was Adrian Young.

Adrians tekst werd geschreven door Gijsbert van Es.

Workshopdag: Over klank en emotie

Op 27 mei 2018 hield PUIC een workshopdag, die uiteenviel in twee delen:

  • PUIC-dirigente Marlies Huitink nam de koorleden een stukje mee in de wondere wereld van de Lichtenberg Methode waarbij waarneming als instrument centraal staat voor meer moeiteloos en ‘als vanzelf’ zingen.
  • Met Henk van der Veen, die de regie van ons Keltische project op zich neemt, oefenden we met het overbrengen van onze boodschap op het publiek.

Lichtenberg: de kunst van het lichter zingen

Lichtenberg[i] is een methode voor de ontwikkeling van de stemklank, die eigenlijk omgekeerd werkt ten opzichte van de gebruikelijke zangpedagogiek. De meeste methodes benaderen het zingen vanuit een motorische invalshoek: het uitvoeren van praktische opdrachten om een bepaald klinkend resultaat te verkrijgen. Denk aan: controle over de ademhaling, buik aanspannen, gezichtsexpressie, articulatie.

De Lichtenberg Methode werkt met sensorische stimulatie, waarbij de zintuigelijke waarneming centraal staat. Door het waarnemen van je eigen stemklank laat je de klank zichzelf ontwikkelen. De klank stuurt het lichaam, in plaats van dat wij met ons lichaam de klank sturen. Dit wordt ook wel klank georiënteerd zingen genoemd. Als veel op actie gerichte, vanuit ons hoofd handelende, westerse mensen zijn we ons sensorische deel bijna vergeten. We zijn geneigd veel druk op dingen te leggen en erg ons best te doen. En dit terwijl onze zintuigen de allerfijnste sensorische meetinstrumenten zijn waarmee wij alles kunnen waarnemen en in vervoering kunnen raken: het zijn de voetjes van de ziel.

Tijdens de workshop gingen we praktisch aan de slag met klank georiënteerd zingen.

Leg eens een hand op het schouderblad van je buurman wanneer hij neuriet. Voel hoe alle holten in ons lichaam mee resoneren!

Of focus op een punt in de ruimte, sluit even je ogen, open ze weer en blijf verstild staren naar dat punt in de ruimte.

Ook hoorden we onze eigen klank terug door een hand als kommetje vlak voor onze mond te houden of “conische kokers” op de oren te zetten.

Het effect was verbluffend! De stimulaties zorgden voor een verstilde toestand van waarneming en focus. Het zingen werd gemakkelijker! En wat een klank!

Ook tijdens de repetities doen we regelmatig dit soort stimulaties: even ‘aankomen’, even in onszelf keren, ‘naar binnen kijken’, focussen. Een prettige manier van ‘aarden’ en zeer behulpzaam bij het zingen.

De boodschap leren overbrengen aan ons publiek

Henk is regisseur, heeft een bloemenatelier en woont in Groningen. Hij is speciaal voor PUIC met de trein afgereisd naar Leiden. Marlies en Henk zijn al jaren bevriend en kennen elkaar van een ander koor project.

Henk liet ons oefenen in het maken van contact met het publiek en het overbrengen van emoties, enorm belangrijk voor het verhaal dat we met onze liedjes willen vertellen. Heel leerzaam; en wat is Henk een aanstekelijk enthousiaste man! Onder zijn leiding hebben we de eerste opstellingen en sfeer bij enkele van onze Keltische liedjes neergezet.

De tijdens de workshopdag opgedane ervaringen en ideeën zullen de komende maanden nog verder vorm krijgen richting ons concert op 17 november 2018. Wij hebben er enorm veel zin in. Het belooft prachtig te worden!

 

[i] Het Lichtenberg Institut is in 1982 is door Gisela Romert en haar man Prof. Dr. Ing. Walter Romert opgericht. De oprichting volgde na het ruim 10 jaar verrichten van wetenschappelijk onderzoek naar de vraag hoe spierspanning werkt in het voordeel van de zanger of instrumentalist.

PUIC bij eerste Leidse korenontmoeting

Op 4 maart 2018 werd de eerste ‘Leidse korenontmoeting’ georganiseerd in het Scheltema complex. Leiden telt namelijk nogal wat koren, er zijn er zo’n 50 aangesloten bij de Contactgroep Leidse Koren (CLK), met in totaal ca. 2100 zangers en zangeressen.

24 van deze koren deden met zo’n 350 leden mee aan de korenontmoeting. We begonnen met inzingen met zijn allen, compleet met oefeningen om het lijf wat los te maken. Een bijzondere ervaring! Elk van de koren verzorgde vervolgens een kort optreden met als publiek: de andere koren. Best spannend, maar het schept ook een band. Zij weten immers hoe het is om daar te staan zingen.

Foto Bert van der Ven

PUIC mocht aftrappen. Vol enthousiasme namen wij het publiek mee over straat met onze kleurige paraplu’s terwijl we zongen in de regen. ‘Singing in the rain’ in een arrangement waarop je wel mee moet swingen. Ook zongen we ‘Boat on the river’, een van onze favorieten die al lang mee gaat in ons repertoire. Deze liedjes pasten bij het thema ‘water’ van de korenontmoeting. We eindigden met een PUIC-rap van Marlies, waarbij het publiek mee deed.

Na ons geslaagde optreden konden wij plaatsnemen in de zaal en naar al onze collega-koren luisteren. Er was een heerlijke en prachtige diversiteit aan koren en liedjes. Later hoorden we dat er een stemming zou plaatsvinden voor ‘leukste koor’, wat de dag ook nog een spannend tintje gaf. De dag werd afgesloten met een Water medley, gearrangeerd door Jetse Bremer, die ook aanwezig was om het gehele stuk vooraf met alle koren in te studeren. Een spectaculair einde! Met een voldaan gevoel keerden wij huiswaarts.

Bij de eerstvolgende repetitie deelde het bestuur mede dat PUIC op de zesde plaats is geëindigd van leukste koor. Geen slecht resultaat! Wij zelf twijfelden er natuurlijk al niet aan dat PUIC een leuk koor is.

Scheltema is trouwens ook de locatie voor het optreden op zaterdag 17 november 2018 van het Keltisch project waar we nu aan werken. Meer informatie hierover volgt!

PUIC in Paradiso

Op zondag 14 januari 2018 kwam een droom uit voor Puic: wij mochten in de voetsporen treden van o.a. UB40, David Bowie, Nirvana, The Police, Metallica, Prince, Red Hot Chilli Peppers en de Rolling Stones. Net als deze ‘groten der aarde’ traden wij op in de grote zaal van de ‘poptempel’ tijdens de jaarlijkse Paradiso Korendagen. Met swingende jazz nummers namen we het publiek mee op een ‘sentimental journey’.

Stelt u zich voor: een prachtig verlicht podium, een indrukwekkend grote zaal, tot aan de nok toe vol met publiek! Puic betreedt het podium… Stilte in afwachting van onze act…

Een vrouw wijst haar man de deur en geeft hem zijn koffer mee. Een siddering gaat door de zaal. Wat zou er voorgevallen zijn? Beteuterd loopt de man weg en voegt zich bij de andere tenoren. In ‘After you’ve gone (you’ll feel blue, you’ll feel sad…)’ wordt duidelijk dat de scheiding voor verdriet zorgt. In het supersnelle en swingende ‘That’s a plenty’ dagen de vrouwen de mannen uit met hun ‘hey boy…, shy boy…’ en laten de mannen zich van hun sexy kant zien door ‘SÚ-GÁR!’ te zingen waarbij ze hun hoedjes ritmisch optillen.

Gelukkig komt aan het einde van ons optreden alles weer goed: de vrouw neemt haar man weer in haar armen en zij dansen gezamenlijk over het podium. Want immers: ‘you must remember this, a kiss is still a kiss, a sigh is just a sigh…, woman needs man and man must have his mate that no one can deny, the fundamental things apply as time goes by’.

Eind goed al goed. Zij zullen hun koffer verder vullen met gezamenlijke herinneringen. En Puic? Puic neemt de herinnering aan dit prachtige optreden mee. Wat een ervaring!